تقدیر و تشکر
در این پست نظرات اساتیدی که به من و شعر های من لطف بی اندازه ای داشتند را قرار دادم تا گوشه ای از لطف ایشان را پاس داشته باشم

جناب حمید رضا شکار سری:

تعايير زيبايي شناختي شعر سنتي فارسي در عرض عمل مي كرد و نه در طول شعر . به عبارت ديگر انسجام ساختاري بيشتر در بيت رعايت مي شد تا در كل شعر . مگر در مثنوي هاي روايي كه تشكل داستاني ابيات را از بافت موزاييكي نجات مي داد . به اين ترتيب شعر سنتي فارسي به جاي يك قطعه شعر ، به قطعات شعري نزديك مي شد و مثلن شاه بيت قابل تشخيص بود كه جدا از كليت شعر مادر در حافظه ها مي ماند و معمولن شهرتي فراتر از اصل شعر مي يافت . وضعيت شعر مدرن با يك كليت واحد و انسجام ساختاري يكه ، درست عكس حالت گفته شده است .
حالا حكايت شعرحسيني ست . كه پر است از تصاوير ، مضامين و حتي بازي هاي زباني جذاب اما فاقد آن انسجام طولي كه شعر را به يك قطعه ي واحد تبديل كند . من ژانر اين شعر را نمي توانم تشخيص بدهم . عاشقانه است ؟ فلسفي ست ؟ يا ... يا هيچ كدام ؟! ارتباط بين بخش هاي انصافن خوب اين شعر معلوم نيست . مثل ابيات يك غزل از مولوي يا صائب يا حتي قيصر امين پور كه تنها وحدت فضاي شعر آن ها را كنار هم نگاه مي دارد و بس . اين شعر قطعن پست مدرنيستي يا سوررئال يا دادائيستي هم كه نيست تا ژانر را در آن بي اعتبار بدانيم . فقط مي ماند گسيختگي ساختار شعر كه حاصل احساساتي بودن شاعر در هنگام سرايش است يا تسامح او در جمع بندي شعر .
با اين همه فرازهاي شعر آن قدر زيبا هستند كه حتي پس از پايان شعر خواننده را رها نكنند .

جناب ابوالفضل پاشا:

۱-این شعر نسبت به چند شعر قبلی شما قوی تر و به سامان تر است و در ضمن نگاهی که به ساخت اثر و اجزای دیگر داشته ای حائز اهمیت است

۲-شعر شما بسیار پر انرژی ست یعنی انرژی آن از نظر من رشک برانگیز است اگر بیش از این به ساختمندی شعرت اهمیت بدهی به نظر من شعرهایت بی بدیل خواهد بود
البته تا همین حد هم که شما به آن دست یافته ای از دسترس خیلی از شاعران - یا بهتر بگویم: شبه شاعران - به دور است.
کوتاه نیا و ادامه بده
بقیه ی حرف ها بماند برای دیدارهایمان...

سرکارخانم آفاق شوهانی:

از دعوت شما ممنونم.
از خواندن شعرتان بسیار لذت بردم.برایم غافلگیر کننده بود.
من قریحه و نوع برخورد شما را با کلمه بسیار می پسندم

 از لطفتان ممنونم  (سید میثم حسینی)

|+| نوشته شده توسط علي هستم در شنبه بیست و هفتم آذر 1389  |
 
 
بالا